Με μεγάλη μου χαρά υποδέχθηκα την ανάρτηση σου με την οποία προτείνεις στον κόσμο τις ημέρες των γιορτών να προσφέρει δώρα και μάλιστα μια ποιητική συλλογή. Η χαρά μου έγινε μεγαλύτερη όταν είδα να προτείνεις την Οδός Ναυπλίου , ποιήματα για μια απουσία . Δυστυχώς όμως , αγαπητέ μου φίλε , ο κόσμος δεν είναι αφοσιωμένος στην ζωή έχουν παραιτηθεί από αυτήν και οι ποιητές και η ποίηση τους αποτελούν κίνδυνο για αυτούς . Αποτελούν κίνδυνο γιατί ο ποιητής μέσω των ποιημάτων του υπηρετεί την ζωή είτε αυτή τον πάει στα ουράνια είτε αυτή τον κατεβάζει στην κόλαση εκείνος παραμένει αφοσιωμένος σε αυτή και δεν παραιτείται . Έτσι γράφει και προβάλει την αφοσίωση του σε αυτή που αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είσαι ερωτευμένος με αυτή και να την αγαπάς και τότε μόνο μπορείς να περιγράψεις τους ενοίκους του σκοτεινού δωματίου και τα συμβαίνοντα μέσα σε αυτό , τότε μόνο μπορείς σαν αναγνώστης να τα διαβάσεις και να αναγνωρίσεις την ανέραστη πλευρά σου απέναντι στην ζωή . Αυτό τον πονάει γιατί πρέπει να δράσει να κάνει κάτι και αυτός φοβάται και κουρνιάζει βαθύτερα στην σπηλιά του και κάνει άρνηση . Έτσι αγαπητέ ο κόσμος αποφεύγει την ποίηση και φυσικά δεν αγαπά τους ποιητές , παλιότερα τους σκοτώνανε τώρα εξευγενιστήκανε και τους περιφρονούν και τους βάζουν στο περιθώριο . Κοίταξε γύρω σου , η ποίηση απουσιάζει από παντού από την κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου είναι απούσα , κοίταξε τους ανθρώπους στεγνώσανε . Θα με ρωτήσεις μα δεν είναι όλοι και θα συμφωνήσω μαζί σου δεν είναι όλοι και όπως είπε και ο ποιητής ευτυχώς που υπάρχουν εκείνοι οι λίγοι κλεισμένοι στο σκοτεινό τους δωμάτιο και αγωνίζονται για να επικρατήσουν τα όνειρα των λίγων ανθρώπων εκείνων που ακόμα συνεχίζουν να ονειρεύονται