Την Κατερίνα Γώγου την γνώρισα παιδί τότε σαν ηθοποιό στις ελληνικές ταινίες εκείνης της εποχής του 1960 με 1974. Στην αρχή στον καλοκαιρινό σινεμά πίσω από το σπίτι μας κάθε Σάββατο και πολύ μετέπειτα στην ελληνική τηλεόραση που επαναλαμβανότανε οι ταινίες . οι ρόλοι της ήταν συνήθως του ζωηρού παιδιού και του απροσάρμοστου ανταποκρινόμενος στις κοινωνικές επιταγές εκείνης της εποχής . Και στην ζωή της ήταν απροσάρμοστη και ποτέ δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί. Βαθιά ευαίσθητο άτομο εκφράστηκε με την ποίηση και μέσω αυτής παρουσίασε στην ελληνική κοινωνία ένα κόσμο που η πλειοψηφία της τον αγνοούσε. Ακόμα και σήμερα την εποχή της κρίσης που ο συγκεκριμένος κόσμος αυξήθηκε η πλειοψηφία τον αγνοεί . μέσα από τα ποιήματα της παρουσίασε την πραγματικότητα της ζωής σε συγκεκριμένες περιοχές των Αθηνών και άλλων αστικών κέντρων της χώρας, που ζουν τα πιο ευαίσθητα και ταυτόχρονα αδύναμα άτομα αυτής της χώρας, που η τελευταία τα έχει παραδώσει στον θάνατο και κανείς πλέον δεν ενδιαφέρεται για αυτούς .
Πολλοί θα πουν ότι η Κατερίνα Γώγου δεν είναι ποιήτρια δεν έγραψε ποιήματα αλλά έζησε μια περιθωριακή ζωή και τίποτα άλλο , προσωπικά θα διαφωνήσω παρόλο που διαφωνώ κάθετα με την ζωή της ,τίς ιδέες της και τον τρόπο της ζωής της. Η ποιήτρια Κατερίνα Γώγου είχε το θάρρος και το ψυχικό σθένος να παρουσιάσει αυτή την ζωή των συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Παράλληλη ζωή ναι αλλά υπάρχει και αυτή η ζωή . Η ποιήτρια Κατερίνα Γώγου έκανε αυτό που κάνουν οι ποιητές , πρώτα ζουν και μετα γράφουν .
Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.
Από τη συλλογή Τρία κλικ αριστερά (1978).