Λούις Αραγκόν (1897 – 1982) συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους και πολυγραφότερους Γάλλους λογοτέχνες του 20ου αιώνα και από τους πρωτεργάτες τόσο του νταντά όσο και του σουρεαλισμού (μαζί με τον André Breton και τον Philippe Soupault) ποτέ δεν βρήκε στην Ελλάδα τη θέση που του ανήκε. Αν δεν υπήρχαν τα άρθρα του για τον Ρίτσο, που για ορισμένους μάλιστα υπήρξαν μία από τις βασικότερες αιτίες για την παγκόσμια αναγνώριση του τελευταίου, ίσως πολλοί αναγνώστες να μην άκουγαν ποτέ το όνομα του Λούις Αραγκόν . Είχε πει για τον Ρίτσο
«Ο Ρίτσος είναι ο άνθρωπος με τον οποίο συνδεόμουν μέσα από τα ποιήματά του χωρίς ακόμα να τον έχω γνωρίσει προσωπικά, την εποχή που τον καταδίωκαν. Ο Ρίτσος είναι αναμφισβήτητα ένας μεγάλος Έλληνας».
Από το πλουσιότατο μυθιστορηματικό του έργο ελάχιστα κυκλοφορούν στα ελληνικά. Σε ακόμη χειρότερη μοίρα βρίσκεται το επίσης πλουσιότατο ποιητικό του έργο , η ελληνική βιβλιογραφία δεν γνωρίζει κανέναν τίτλο ποιητικού έργου του Λούις Αραγκόν
Ο Αραγκόν ενοχλούσε και φόβιζε στη ζωή και εξακολουθεί να ενοχλεί και να φοβίζει μετά το θάνατο, με το έργο του, όσους πραγματικά πρέπει να φοβούνται. Την ημέρα που ανακοινώθηκε ο θάνατός του, μια γαλλική νεοφασιστική οργάνωση έβγαλε την εξής ανακοίνωση:
«Οι λέξεις μάς λείπουν σήμερα για να διαδηλώσουμε τη χαρά μας. Δεν είμαστε απ’ εκείνους τους φιλελεύθερους, που θα χύσουν κροκοδείλια δάκρυα για τον θάνατο ενός αντιγάλλου. Μετά από τον θάνατο του Μέντες Φρανς και του Μπρέζνιεφ, προαναγγέλλεται πράγματι ένας ωραίος χειμώνας για τους εθνικόφρονες».Στον παραπάνω λίβελο των φασιστών απάντησε ο Φρανσουά Μιτεράν μέσω ενός γράμματός του στο ΚΚΓ.Όπως και να ‘χει, ο ποιητής Αραγκόν θα «βγάζει γλώσσα» στους εκμεταλλευτές, μέχρι την τελική νίκη
Καβαλάρηδες της καταιγίδας
Παν στον υπόνομο τα γάντια σας
Ο ένας κοιτά το παρόν
Ο άλλος έχει αναμνήσεις μες στ’ αυτιά του
Ο ένας παίρνει δρόμο κι ο άλλος πεθαίνει
Η νύχτα ανοίγει και δείχνει τα μπούτια της
Καβαλάρηδες της καταιγίδας
Πόσο είστε εξωπραγματικοί
Απόσπασμα από τη συλλογή
“Το μεγάλο κέφι” (1929)