Βρίσκομαι χρόνια τώρα , μέσα σε ένα δίπολο που ο ένας του πόλος είναι τα μελαγχολικά ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη για τους «ποιητές , άδοξοι που είναι» και ο άλλος πόλος είναι ο στίχος του Γιώργου Σεφέρη «κανείς δεν τους θυμάται» και η ελπίδα έρχεται μέσα από τα ποιήματα της Μαρίας Πολυδούρη για τον έρωτα και την αγάπη. Έτσι ταξιδεύω χρόνια τώρα στον ωκεανό της ποίησης και των ποιητών ζώντας ένα όμορφο όνειρο , ζωγραφίζοντας μικρούς πίνακες του έρωτα και της αγάπης , μια παράσταση που χρόνια τώρα την σκοτώνουν διαρκώς οι θεατές και εκείνο που θα απομείνει είναι μια ξεχασμένη παλιά φωτογραφία στο συρτάρι του γραφείου και δυο παράλληλες ζωές