Πρώτη του Απρίλη σήμερα και το μυαλό μου αυτόματα με ταξιδεύει στην Κύπρο της καρδιάς μου που σαν σήμερα πριν από πολλά χρόνια ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του Κυπριακού λαού ενάντια στον Άγγλο δυνάστη και στην ένωση της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα , ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα της ΕΟΚΑ . Ο αγώνας αυτός απαίτησε αίμα ηρώων και όλοι τους το προσφέρανε χωρίς δισταγμό για να αποδείξουν σε όλους μας τί σημαίνει ελευθερία και πώς αυτή κατακτιέται . Ήρωες , αμούστακα παιδιά του σχολείου , που γράψανε τα μαθήματα τους στους τοίχους λακωνικά , που απουσίαζαν από το προσκλητήριο του μαθήματος γιατί ήταν παρόντες στο προσκλητήριο της λευτεριάς στα βουνά , στους λόγγους , στα οδοφράγματά , στις μάχες και στις φυλακές οπού πάνω σε μικρά κομμάτια χαρτί γράφανε την ιστορία της ανθρωπότητας . Και όταν η ιστορία τους επέλεξε να τους τοποθετήσει στο πάνθεο της με αντίτιμο την ζωή τους για την ελευθερία της αγαπημένης τους πατρίδας εκείνοι δεν διστάσανε ούτε μια στιγμή και πορευτήκαν αγέρωχοι προς την αγχόνη , προς την φωτιά , προς τον θάνατο αποδεικνύοντας σε όλους μας ότι του ανδρειωμένου ο θάνατος , θάνατος δεν λογιέται
Γράφοντας με το χέρι του ποιητή Δημήτρη Λιπέρτη την αιώνια τους παρακαταθήκη προς όλους εμάς
Καρτερούμεν μέραν νύχταν
να φυσήσει ένας αέρας
στουν τον τόπον πο `ν καμένος
τζι’ εν θωρεί ποτέ δροσιάν
Για να φέξει καρτερούμεν
το φως τζιήνης της μέρας
πο `ν να φέρει στον καθ’ έναν
τζιαι δροσιάν τζαι ποσπασιάν