δεν έχουμε παρα μόνο μια παιδική ηλικία
μέσα στον αναπόφευκτο χρόνο
«Βιολέτες για μια εποχή»
Τάσσος Λειβαδίτης
Ποιητής
Ο ποιητής Τάσσος Λειβαδίτης πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε δύο κόσμους , την παιδικότητα και τον θάνατο της παιδικότητας . Με τα ποιήματα του προσπαθεί να διαφυλάξει την παιδική όψη του κόσμου , να μην χαθεί η παιδικότητα από τον κόσμο. Ομολογεί ότι το μοναδικό του έγκλημα που αναγνωρίζει στον εαυτό του είναι ότι «……δεν μπόρεσα να μεγαλώσω …..»και συνεχίζει αιτιολογώντας το «……εκ προσωπικής αδιαλλαξίας , άρρωστος , πολύ άρρωστος για να προφτάσω να ενηλικιωθώ …..». Προσπαθώντας να μας περιγράψει την φωλιά του , το καταφύγιο της παιδικότητας του, γράφει ο ποιητής «…και μέσα στο σπίτι υπήρχε το άλλο εκείνο σπίτι -εκεί που η μητέρα ήταν ακόμα νέα και ένα φλάουτο ακουγότανε το βράδυ όπως όταν οδηγούν ένα τυφλό. Σε αυτό το σπίτι είχαμε μείνει και εμείς για πάντα , ενώ καθώς ανάβαμε την λάμπα το φως της έριχνε μόνο τις σκιές μας στο πάτωμα……..» . Αρνιέται να μεγαλώσει «..πάντα είχα μια άλλη ηλικία από την αληθινή…» αρνιέται να βγει και να εγκαταλείψει την παιδικότητα του που δεν αφορούσε το φυσικό η το βιολογικό της τέλος , όσο η συνειδητοποίηση ότι αφορά μια έξοδο χωρίς επιστροφή , επώδυνη και τραυματική. Με το να εγκαταλείψεις την παιδικότητα σου , σημαίνει άρνηση της σκέψης και του αισθήματος , ενός τρόπου να ζεις , να βλέπεις , να σκέπτεσαι σαν ένα παιδί , αθώος , αφελής , ονειροπόλος , ανυπόταχτος . Εκεί που συναντιέται η παιδικότητα με την ανυπακοή , εκεί που συναντιέται η παιδικότητα με την φαντασία , εκεί που συναντιέται η παιδικότητα με τα όλα είναι δυνατά , εκεί βρίσκονται οι μόνοι αναμάρτητοι και οι μόνοι αθώοι «…σημειωμένα με το μικρό τους όνομα όπως τα φώναζε η μητέρα ……» . Η παιδικότητα δεν χαρακτηρίζεται με τα γνωστά στερεότυπα της παιδικής ηλικίας αλλά με την ευπιστία , στην πίστη στα μεγάλα , τα καθολικά , τα αδύνατα , στην παντοδυναμία της νιότης , που αψηφά τον κίνδυνο και περιγελά τον θάνατο , με την φαντασία που αποδημεί και αναδομεί την πραγματικότητα , στο άπειρο των παιδικών χρόνων , στην έκτη αίσθηση που της επιτρέπει να βλέπουν το αόρατο , το απερίγραπτο , και που μαντεύουν πολλά πράγματα αδυνατώντας να συνυπάρξουν με την αποξένωση . Αυτή η παιδικότητα χάνεται με αντάλλαγμα κάτι το ψεύτικο , το εφήμερο , το ματαιόδοξο και πλημμυρισμένο από αυταπάτες. Διατηρώ την παιδικότητα μου παραμένοντας στο πλάι του ποιητή δίνοντας την μάχη για να μην χαθεί η παιδικότητα από τον κόσμο ψιθυρίζοντας τους στίχους του ποιητή «…..το μόνο που έχει στον κόσμο κανείς είναι να γείρει κάπου και να κλάψει το παιχνίδι που έμεινε στην μέση …..». Επιμένω και παραμένω στον κόσμο μου που μοιάζει της μητέρας , αγαπημένος και χαμένος για πάντα