Τα βιώματα μας δίχως την ποίηση , δίχως την φαντασία και δίχως την δημιουργικότητα θα βρισκότανε σε αδράνεια η θα μιλάγανε μια γλώσσα ατελή . Ο Σεφέρης δεν έγινε ποιητής μόνο λόγω της πληγής του ξεριζωμού , ο Ρίτσος δεν τον έκανε ποιητή η πληγή της εξορίας η τέλος δεν αρκεί μόνο ένα ερωτικό δράμα η ένα πρόβλημα υγείας η ένα αίσθημα αδικίας για να γραφτούν ποιήματα , όμως ποτέ δεν θα είχαμε ένα Κώστα Καρυωτάκη . Αυτό πάει να πει ότι οι προσωπικές πληροφορίες του ποιητή δεν παίζουν καθοριστικό ρόλο στα κείμενα του και δεν εμπεριέχονται αλλά αποτελούν την αφορμή να δημιουργήσει με την φαντασία του μια νέα γλώσσα πλούσια σε λέξεις που ζωγραφίζουν τον πίνακα ζωγραφικής στον αναγνώστη και μέσω αυτού επικοινωνούν . Συνεπώς ο ποιητής δεν είναι ο αυθεντικός ερμηνευτής του εαυτού του , ο κλειδούχος των νοημάτων του αλλά είναι ο συλλέκτης των δεδομένων των πέντε αισθήσεων και ο εξερευνητής και υμνητής εκείνου που δεν έχει έρθει ακόμα , του αόρατου . Ο Σεφέρης και ο Βάρναλης διασταυρώνονται στην καλλιέργεια του σατυρικού λόγου , πέραν του λυρικού , στα ίχνη του Σολωμού και του Παλαμά . Ο Ελύτης και ο Ρίτσος διασταυρώνονται στην εσωτερική αντιμαχία τους με τον Καρυωτάκη με διαφορετικό οπλισμό ο καθένας. Όμως κοινό γνώρισμα και των τεσσάρων η γλώσσα , δημοτική , και η αγάπη τους για την ανώνυμη λαϊκή ποίηση . Ο Ελύτης πίστευε ότι η μεγαλύτερη δωρεά που έχει ο άνθρωπος είναι η ζωή , ο Ρίτσος έλεγε ότι η ζωή είναι θείο δώρο και όσα υπομένει κανείς αφήνουν πάντα πίσω ένα κέρδος , ο Σεφέρης έγραψε , σε αυτή την δική μας την ζωή την αναφαίρετη και την μοναδική πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε το θαύμα και ο Βάρναλης με τον λυρικό του διονυσιασμό εκφράζει ένα πλήρη ύμνο στην ζωή όσο δύσκολη και εάν είναι .
Και οι τέσσερις μεγάλοι μας ποιητές τονίζουν εμφατικά τον στίχο του Σολωμού «Δεν το ήλπιζα να είναι η ζωή μέγα καλό και το πρώτο»