Χρόνια τώρα βρίσκομαι, μέσα σε ένα δίπολο , ο ένας του πόλος είναι τα μελαγχολικά ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη για τους «ποιητές , άδοξοι που είναι» , ο άλλος πόλος είναι ο στίχος του Γιώργου Σεφέρη «κανείς δεν τους θυμάται» . Η ελπίδα πάντα έρχεται μέσα από τα ποιήματα της Μαρίας Πολυδούρη για τον έρωτα και την αγάπη. Έτσι μαζί της ταξιδεύω χρόνια τώρα στον ωκεανό της ελληνικής ποίησης και των ποιητών ζώντας ένα όμορφο όνειρο , ζωγραφίζοντας μικρούς πίνακες του έρωτα και της αγάπης και εισπράττω ένα χαμόγελό της, μια παράσταση που χρόνια τώρα δεν λέει να έχει τέλος , μια φράση που δεν τελείωσε ποτέ και αιωρείται στις σήραγγές του χρόνου .Εκείνο όμως που απομένει είναι μια ξεχασμένη παλιά φωτογραφία στο συρτάρι του γραφείου, ένα γράμμα κλεισμένο σε ένα φάκελο και δυο παράλληλες ζωές σε διαφορετικούς χρόνους