Στην περιοχή Κάβο Γκρέκο, της επαρχίας Αμμοχώστου, επιδεικνύουν με υπερηφάνεια τις σπηλιές, που βρίσκονται εκεί αναφέροντας ότι ο Σεφέρης εμπνεύστηκε από αυτές, για να γράψει το ποίημά του «Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές» . Αναφέρεται ότι ο μικρός όρμος της περιοχής Κώννος, μεταξύ Αγίας Νάπας και Πρωταρά, ήταν «το περιγιάλι το κρυφό» που ενέπνευσε τον ποιητή, για να γράψει το ποίημά του «Άρνηση». Άλλοι υποστηρίζουν ότι αναφέρεται στην κατεχόμενη επαρχία της Κερύνειας, Ο Σεφέρης ανησυχεί για τη μοίρα της Κύπρου. Είναι Μικρασιάτης με την πίκρα της γνώσης από την εκθεμελίωση του μικρασιατικού ελληνισμού, βίωσε βαθιά πως ένας ολόκληρος κόσμος εκμηδενίστηκε από τις πανάρχαιες εστίες του. Εργαζόμενος σε διάφορες θέσεις της ελληνικής κυβερνητικής μηχανής, γνωρίζει τις αδυναμίες της ελληνικής πολιτικής και τις εξαρτήσεις της από ξένα κέντρα, συνειδητοποιεί τον κυνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων και φοβάται ότι η Κύπρος μπορεί να χαθεί και αυτή, όπως η μικρασιατική του πατρίδα. Ανησυχίες για τη μοίρα της Κύπρου διατυπώνει γραπτώς το 1954, μετά τη δεύτερη επίσκεψή του στο νησί, και ενώ επεξεργάζεται τα ποιήματά του, που θα απαρτίσουν τη συλλογή…Κύπρον, ούμ’ εθέσπισεν…
Στο κείμενό του αναφερόμενος στις αδυναμίες και τα λάθη της ελληνικής πολιτικής, κατά τη διάρκεια του πολέμου, έγραψε για τον φόβο του ότι τα Δωδεκάνησα θα μπορούσε να περιέρχονταν στην τουρκική κυριαρχία. Όταν ξαναδιαβάζει το κείμενό του δεκατρία χρόνια αργότερα, ύστερα από την κυπριακή εμπειρία των ετών 1953 και 1954, προσθέτει και την ακόλουθη υποσημείωση — σχόλιο: «Μπορώ τώρα να προσθέσω αδίσταχτα: και η Κύπρος (Νοέμβριος 1954)».
Η άρνηση της ζωής να πραγματοποιήσει τους στόχους και τις επιθυμίες των νέων ανθρώπων. Ο ποιητής δεν είναι μόνος του στο μυστικό ακρογιάλι αλλά με κάποια συντροφιά. Το περιγιάλι συμβολίζει την ίδια τη ζωή, τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του ανθρώπου, που είναι αγνά και αθώα σαν λευκό περιστέρι. Η δίψα, από την άλλη, αναφέρεται στις επιθυμίες, στις φιλοδοξίες και τους πόθους των νέων ανθρώπων, οι οποίοι διψούν για τις χαρές της ζωής. Υπάρχει ένα εμπόδιο, καθώς η ζωή αρνείται να ικανοποιήσει όλες τους τις επιθυμίες. Το νερό είναι κάπως αρμυρό και δεν καταφέρνουν οι νέοι να ξεδιψάσουν. `Έτσι, το γλυφό νερό είναι η πρώτη άρνηση, ο πρώτος φραγμός που θέτει η ζωή. Οι φραγμοί όμως που θέτει η ζωή δε σταματούν. Κάθε προσπάθεια, κάθε νέα φιλοδοξία ή όνειρο σβήνεται από την πνοή του ανέμου, που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα του. Αυτή τη φορά το χτύπημα είναι μεγαλύτερο. Και τότε οι νέοι άνθρωποι, ώριμοι πια και γεμάτοι εμπειρίες, συνειδητοποιούν ξαφνικά ότι όλα ήταν λάθος, ότι η ζωή τους ολόκληρη ήταν λάθος. Με κριτική διάθεση αναμετρούν το παρελθόν, τις φιλοδοξίες και τους στόχους που είχαν θέσει στην προηγούμενή τους ζωή στηριζόμενοι στο βαθύ συναίσθημα και αποφασίζουν ν’ αλλάξουν ζωή.