Οι επτανήσιοι ποιητές είναι ηλικιακά σύγχρονοι του Παλαμά και του Καβάφη.Μιλάω για την γενιά του 1880 και είναι ο Στέφανος Μαρτζώκας ο οποίος γεννήθηκε στην Ζάκυνθο 1855 και πέθανε στην Αθήνα το 1913 και ο Λορέντζος Μαβίλης ο οποίος γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1860 και έζησε στην Κέρκυρα.
Η σχέση του με το κέντρο λογοτεχνίας της Αθήνας είναι σχέση έλξης και απώθησης. Η έλξη οφείλεται στην ανάγκη συγχρονισμού με τις εξελίξεις που πραγματοποιούσε η Αθήνα και απώθηση από την διάθεσή τους να διατηρήσουν τους δεσμούς τους με την επτανησιακό λογοτεχνικό παρελθόν , να συντηρήσουν την επτανησιακή τους ταυτότητα ή οποία ήτανε και είναι διακριτή μέσα στην ποίηση
Από το έργο του Μαρτζώκη διασώζονται τα ποιήματα του της ενότητας «Στίχοι βάρβαροι» , νεοκλασικά κείμενα που αναβίωναν σχήματα της αρχαίας λυρικής ποίησης και μετέδιδαν την λάμψη μιας εξαγγελικης αισιοδοξίας για ένα καλύτερο μέλλον η εκφράζουν τον ερωτικό πόθο μέσα σε ένα ειδυλλιακό φυσικό σκηνικό
Η ποίηση του Μαβίλη παρουσιάζει πολύ μεγαλύτερο αισθητικό ενδιαφέρον. Όσο ζούσε δημοσίευσε μερικά μόνο ποιήματα του και λιγοστές του μεταφράσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά . Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης στενός του φίλος , μετα τον θάνατο του δημοσίευσε το έργο του Μαβίλη το οποίο κατά την άποψη μου αποτελεί την τελευταία ίσως αναλαμπή της επτανησιακής ποιητικής παράδοσης του 19ου αιώνα
Η στενή φιλική σχέση που ανέπτυξε με τον Ιάκωβο Πολυλά λειτούργησε σαν σύνδεσμος με την επτανησιακή ποιητική κληρονομιά ενώ οι φιλοσοφικές του πεποιθήσεις διαμορφωθήκαν από την βαθιά του γνώση της Γερμανικής και της Ινδικής φιλοσοφίας
Αυτές οι πεποιθήσεις συνδικάζουν από την μία τον ιδανισμό της τέχνης (την πίστη ότι η τέχνη είναι υψηλό ιδανικό στο οποίο ο καλλιτέχνης πρέπει να αφιερώνεται ολόψυχα ) και από την άλλη την θεμελίωση κάθε πράξης σε σταθερές αξίες και την βαθιά του αγάπη προς την πατρίδα .
Είχε μία ριζικά απαισιόδοξη έως πεισιθάνατη θεώρηση της ανθρώπινης ζωής .Το μεγαλύτερο και το καλύτερο μέρος της ποίησης του είναι τα 56 σονέτα του . Από το 1876 ειδικεύτηκε στην γραφή σονέτου και θεωρείτε από τους ανανεωτές και από τούς καλύτερους Έλληνας συγγραφείς σονέτου.
Η μορφή του σονέτο του οφείλεται στην επίδραση του Παρνασσισμού σύμφωνα με την οποία η μορφή της ποίησης θα πρέπει να είναι προσεγμένη στο έπακρο.Η χρήση της δημοτικής γλώσσας στα ποιήματα του οφείλεται κατά κύριο λόγο στην επτανησιακή κληρονομιά του Σολωμού αλλά και προσωπικής του επιλογής για την γλωσσική του έκφραση.Στα σονέτα του απηχείτε ο φιλοσοφικός του διχασμός ανάμεσα στην έντονη δημόσια δράση από την μία και από την άλλη η προσωπική του απαισιοδοξία
Στα σονέτα του κυριαρχεί η αγάπη του για την πατρίδα μέσω της αναζήτησης του ιδανικού και εκφράζεται με πολλούς τρόπους όπως η νοσταλγία της πατρικής γης, η εξύμνηση των ελληνικών τόπων , η ενθάρρυνση των αγωνιστών που αγωνίζονται για την ανεξαρτησία της πατρίδας , την αγάπη προς την μητέρα , την αξία της φιλίας τον έρωτα , την αθανασία , την καλή τύχη των νεκρών .
Τα σονέτα του Μαβίλη εκφράζουν βαθιά και πηγαία αισθήματα και έχουν στέρεα ηθική και φιλοσοφική βάση