Η διαφορά ανάμεσα στην ποιητική γλώσσα και στην μη ποιητική αποτελεί ένα σοβαρό γλωσσικό ζήτημα. Η γλώσσα διακρίνεται σε δύο κατηγορίες στην γλώσσα και στην ομιλία
Η γλώσσα σε σχέση με την ομιλία έχει να κάνει με την χρήση της γλώσσας ενώ η ομιλία με τους τρόπους της χρήσης της. Η χρήση της γλώσσας περιέχει πολλά αυθαίρετα σημεία δηλαδή πολλές λέξεις και της σχέσης μεταξύ τους αφενός και αφετέρου την σχέση των λέξεων με αυτό που σημαίνει και όλα αυτά δεν είναι καθορισμένα από μία συμβατική κατάσταση αλλά αυθαίρετα έτσι ώστε μέσα από αυτήν την φαινομενική χαοτική κατάσταση του ασυνειδήτου να δημιουργείται το νόημα
Η ποιητική γλώσσα προβάλλει την αρχή της ισοδυναμίας μεταξύ δύο αξόνων της επιλογής και του συνδυασμού . Δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα γλωσσικά γνωρίσματα αλλά η κεντρική έμφαση δίνεται στο μήνυμα χάριν του ιδίου του μηνύματος και όχι στους εξωτερικούς παράγοντες που αναφέρεται το μήνυμα .
Έτσι το ποίημα αποκτά αξία μέσω της συλλογικής εμφάνισης του , μέσω της επίδρασης που ασκεί στην καρδιά των αναγνωστών/ακροατών του και μέσα από τις επιπτώσεις του άμεσες η έμμεσες στην ζωή της κοινωνίας η της κοινωνικής ομάδας
Με την εξέλιξη της τεχνολογίας της τυπογραφίας και της έκδοσης εντύπων ,μαζί με τα θετικά της έφερε και το αρνητικό της , τον φετιχισμό του εμπορεύματος της ποίησης με αποτέλεσμα ο «ποιητής» να γράφει πλέον για το «κοινό» του , για ανθρώπους που τους οποίους αγνοεί και των οποίων η κοινωνική ζωή και εν γένει ο τρόπος ζωής του είναι ξένος .
Έτσι ο «ποιητής» μετατράπηκε σε ένα «καλλιτέχνη» που γράφει μόνο και μόνο τι αρέσει στο «κοινό» του και αποτέλεσμα αυτού να αποσπάσει οφέλη από ένα «κοινό» τυφλό, ξένο, παθητικό
Τούς εκδότες αν τους ρωτήσετε για την ποίηση θα σας απαντήσουν , η ποίηση δεν διαβάζεται , δεν πουλάει , είναι δύσκολη υπόθεση . Για τους εκδότες πλέον αυτό που έχει σημασία είναι ο φετιχισμός του εμπορεύματος και τίποτα άλλο .
Ο ποιητής έτσι συνεχίζει την μοναχική του πορεία και γράφει από ανάγκη , γιατί έτσι ξέρει να ζει δεν έχει άλλο τρόπο και στο κέντρο της ποίησης του έχει τον άνθρωπο , την απελευθέρωση του εις τρόπον ώστε να μπορεί να ζει ο άνθρωπος πραγματικά. Αυτή η αιώνια μάχη για την ανθρώπινη ζωή οδηγεί τον ποιητή να είναι ενάντια προς κάθε τι που υποδουλώνει , υποβιβάζει τον άνθρωπο και είναι αντίθετο στην ανθρωποποίηση του ανθρώπου όπως μας την έχει περιγράψει ο προγονός μας ο Ηράκλειτος.
Ο ποιητής δεν γράφει τυφλά , δεν γράφει απρόσωπα , δεν γράφει παθητικά αλλά γράφει συγκεκριμένα γιατί πρώτα ζει και μετα γράφει , γράφει με συγκεκριμένο πρόσωπο ανάλογα με την μορφή της ποίησης που θα επιλέξει για να εκπέμψει το μήνυμά του σε πρώτο η δεύτερο η τρίτο πρόσωπο , γράφει ενεργητικά εκπέμποντας τα μηνύματα του προς τους ανθρώπους ώστε να τους αφυπνίσει , να τους ενεργοποιήσει και δημιουργεί μια επικοινωνία αμφίδρομη μέσα από τα ποιήματα του .Ο Frederico Garcia Lorca έγραφε για τους ποιητές και την ποίηση
Με την ποίηση κανείς πλησιάζει πιο γρήγορα προς το σύνορο από οπού φεύγουν σιωπώντας προς αντίθετη κατεύθυνση ο φιλόσοφος και ο μαθηματικός