Ο Κώστας Καρυωτάκης ο ποιητής που τόλμησε να ξεσκεπάσει την υποκρισία , την ψευδαίσθηση , την αυταπάτη , τον θεατρινισμό , όλο τον πυρήνα της διαχρονικής συμπεριφοράς των αστών και των μικροαστών αυτής της χώρας . Δεν θα κάνω ανάλυση η κριτική του έργου του γιατί δεν είμαι ο ειδικός της φιλολογίας αλλά θα αποδεχθώ την κριτική του Άγρα ο οποίος αναφέρει « ………μας εξεπέρασε όλους και εξακολουθητικά ….» . Πάνω στην αυτοκτονία του Καρυωτάκη σαν αφορμή αλλά στην ουσία είχαν στόχο το έργο του , το λογοτεχνικό κατεστημένο και η ανερχόμενη αριστερή διανόηση παίξανε ένα παιχνίδι προσωπικής προβολής και αντίδρασης με αποκλειστικό στόχο να διαβρώσουν και να ακυρώσουν την ύπαρξη του . Ο Δημαράς με ένα πρωτοφανή δογματισμό θα γράψει «ο Καρυωτάκης δεν ήταν μεγάλος ποιητής καλά -καλά εγώ πιστεύω πως δεν ήταν ούτε καν ποιητής στην πλήρη σημασία που θα δώσουμε στην λέξη …….» . Ο Θεοτοκάς θα συμπληρώσει «….μελετώντας τον Καρυωτάκη με ψύχραιμο μάτι είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχθούμε ότι δεν έγραψε ούτε ένα αληθινά καλό ποίημα ….». Η «αστική ποίηση» έγκαιρα αντιλήφθηκε την απειλή μιας διαφορετικής ποίησης και έστρεψε επάνω της τα βέλη της τα φαρμακερά για να τον εξαφανίσει μέσα από αφορισμούς , κουτσομπολιά και την απαραίτητη λάσπη . Αλλά και η αριστερή διανόηση έγραφε στην Επιθεώρηση Τέχνης ο Τάσσος Βουρνάς «…τέτοιες διαστάσεις οδηγούν σε αδιέξοδο , όχι γιατί υπάρχει το χάσμα ανάμεσα στους λίγους συνειδητούς ανθρώπους και στην βαριά δυσκίνητη μάζα … αλλά γιατί οι λίγοι αυτοί ποιητές είναι το τυπικό παράδειγμα του άγχους που κατέχει ορισμένους ανθρώπους σε στιγμές ιστορικών αναστατώσεων , τους ανθρώπους που είναι ευαίσθητητοι και δειλοί που δεν έχουν το θάρρος να τοποθετηθούν , να δουν , να βοηθήσουν ….» . Κλασσικός αριστερόστροφος λαϊκισμός και απόδοση δειλίας σε ένα ποιητή που δεν σταμάτησε ποτέ να συγκρούεται στην πράξη με κατεστημένες αντιλήψεις , με τους λογοτέχνες που δηλώνουν επαναστάτες και μπαίνουν στην ουρά στους διαδρόμους των Υπουργείων για μια θέση σε διάφορες επιτροπές και για καμία θέση εξουσίας. Για το αριστερό κατεστημένο ότι δεν οδηγούσε στον μονόδρομο τής «οργανωμένης πάλης» και τής μαζικότητας τότε ήταν κατακριτέο . Έτσι δύο αντίθετοι πόλοι κοινωνικοί και πολιτικοί , ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες και κίνητρα συμπίπτουν στην άρνηση της αξίας του Καρυωτάκη και στην παραγωγή και διατήρηση μύθων γύρω από το πρόσωπο του , την προσωπικότητα του , την σχέση του με την Πολυδούρη , την Πρέβεζα , την συνδικαλιστική του δράση , την σύφιλη , τον τάχα μισογυνισμό του , την αυτοκτονία του και ότι άλλο βάλει το διεστραμμένο τους μυαλό εκτός από το έργο του , την δύναμη της ποίησης του με τις καινοτόμες τεχνικές του για την εποχή του , το αφτιασίδωτο περιεχόμενο και την οπτικοποίηση της πραγματικότητας . Περάσανε χρόνια κοντά ένας αιώνας και ο ποιητής παραμένει ένα εξόριστος , ανερμήνευτος , ένας φτωχός της ποίησης ,ένας αποσυνάγωγός και αταξινόμητος ποιητής . Ο Καρυωτάκης είναι ο ποιητής που πρώτος παρουσίασε μια ποίηση τόσο έντονη , με γωνίες , με συγκρούσεις , με ολοκληρωτική άρνηση , με καταγγελία όλων εκείνων που τα βίωναν αλλά κανείς δεν μιλούσε ή να εκφέρει λόγο και μάλιστα ποιητικό . Αρνήθηκε τα σαλόνια , τα φιλολογικά βράδια και την ίδια την αυλή των υποστηρικτών του. Έστησε στον τοίχο και απέναντι από την προσωπική του ηθική και αισθητική το σύνολο του συστήματος , όχι μόνο της εποχής του αλλά ένα κράτος ολόκληρο από την ίδρυση του , του τρόπου που διαρθρώθηκε και αναπτύχθηκε και αν το διαβάσετε με προσοχή θα γνωρίσετε τον Καρυωτάκη και την μάχη του , όχι των μικροφώνων και των μπαλκονιών αλλά εκείνη του πνεύματος που ασφυκτιά κάτω από την υποκρισία , τα μπλε και γκρι κουστούμια της εξουσίας , τα ρουσφέτια των υπουργών , την ελαφρότητα και την ευκολία του πλήθους
«….Έπρεπε να σκύψω , να σκύψω , να σκύψω
Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με την φτέρνα μου
Έτσι βολικά κουλουριασμένος , να κυλώ και να φθάσω
Κανάγιες. Το ψωμί της εξορίας με τρέφει .
Κουρούνες χτυπούν τα τζάμια της κάμαρας μου
Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω
να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει …»
Κώστας Καρυωτάκης
Ποιητής