Σε ένα μικρό χωριό στο κέντρο του νησιού κάποιοι ονειροπόλοι άνθρωποι σκεφτήκανε να ασχοληθούν με τα θαύματα . Η πρώτη απόπειρα ήταν να δημιουργήσουν μια εστία γνώσης και μάθησης μέσω της δανειστικής βιβλιοθήκης . Το πρώτο βήμα προς τον εξανθρωπισμό του ανθρώπου , διάβασε , μελέτησε , απόκτησε γνώση και άλλαξε είναι γεγονός για το μικρό χωριό . Οι άνθρωποι το υποδεχθήκανε με μεγάλη αγάπη και στείλανε και πολλά βιβλία για να μετατραπεί η μικρή βιβλιοθήκη σε ένα μικρό παράδεισο της γνώσης . Άρχισε μια μικρή επανάσταση και οι άνθρωποι του χωριού που παραμένουν αμετανόητοι ονειροπόλοι , ακούσανε το κάλεσμα του ποιητή και συγκεντρωθήκαν σε ένα μικρό υπόγειο και αποφασίσανε να συνεχίσουν την μικρή τους επανάσταση δημιουργώντας ένα οργανισμό ανάπτυξης της πολιτιστικής κληρονομιάς δίνοντας τον τίτλο Πολιτιστικό σωματείο του χωριού . Σαν γνήσιοι Έλληνες μνημονεύσανε Σολωμό και Παπαδιαμάντη και με όπλο τον πολιτισμό αντιστέκονται στην κοινωνική υποβάθμιση και στην πολιτιστική υποβάθμιση του νησιού και του τόπου . Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα αλλά περιορίζομαι στους στίχους του ποιητή που κάθε φορά επιβεβαιώνονται ιστορικά
Καὶ νωρὶς ἐβγήκανε καταμπροστὰ στὸν ἥλιο, μὲ πάνου ὡς κάτου ἀπλωμένη τὴν ἀφοβιὰ σὰν σημαία, οἱ νέοι μὲ τὰ πρησμένα πόδια ποὺ τους ἔλεγαν ἀλήτες. Καὶ ἀκολουθούσανε ἄντρες πολλοί, και γυναῖκες, καὶ λαβωμένοι μὲ τὸν ἐπίδεσμο καὶ τὰ δεκανίκια.
Τέτοιας λογῆς ἀποκοτιές, ὡστόσο, μαθαίνοντες οἱ Ἄλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Καὶ φορὲς τρεῖς μὲ τὸ μάτι ἀναμετρῶντας τὸ ἔχει τους, λάβανε τὴν ἀπόφαση νὰ βγοῦν ἔξω σὲ δρόμους καὶ σὲ πλατείες, μὲ τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ τους εἶχε ἀπομείνει: μία πήχη φωτιὰ κάτω ἀπ’ τὰ σίδερα, μὲ τὶς μαῦρες κάννες καὶ τὰ δόντια τοῦ ἥλιου. Ὅπου μήτε κλῶνος μήτε ἀνθός, δάκρυο ποτὲ δὲν ἔβγαλαν.
Κάθε φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται και ας στηρίξουμε τα παιδιά που ονειρεύονται ένα μικρό χωρίο αντάξιο της παράδοσης του , το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να υποκλιθώ στην τόλμη τους και να παραμείνω σύντροφος στο όνειρο τους