Ανάγνωση είναι εκείνη η διαδικασία η οποία αποκωδικοποιεί τις λέξεις και τα νοήματα του γραπτού λόγου και στην συνέχεια η κατανόηση του γραπτού κειμένου μέσω της εξέτασης της σημασίας του και των υποδηλώσεων του . Καλός αναγνώστης γίνεσαι όταν διαβάζεις , μελετάς , γράφεις τεκμηριωμένη κριτική και επικοινωνείς τα κείμενα με στόχο της ανάπτυξης κριτικής σκέψης . Ένα σοβαρό ζήτημα που προκύπτει και μάλιστα γλωσσικό είναι η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην ποιητική γλώσσα και στις υπόλοιπες άλλες . Γενικά η γλώσσα διακρίνεται στην κυρίως γλώσσα και στην ομιλία . Η κυρίως γλώσσα εξαρτάται από την γλωσσική χρήση και η ομιλία εξαρτάται από την χρήση της .Η σχέση της λέξης με αυτό που σημαίνει είναι αυθαίρετη και δημιουργούν μέσα στο κείμενο τα αυθαίρετα σημεία . Αυτή η αυθαίρετη και καθορισμένη σημασία μέσα στο κείμενο κάνει την έναρξη της δημιουργία του νοήματος του κειμένου . Το σύστημα της γλώσσας διέπεται από δύο αρχές –σχέσεις , την συνταγματική αρχή και την παραδειγματική αρχή . Η συνταγματική αρχή αφορά την σχέση μεταξύ των γλωσσικών στοιχείων σε ότι αφορά την διάταξη τους και τον συνδυασμό τους . Η παραδειγματική αρχή αφορά το κάθετο επίπεδο της γλώσσας που δημιουργεί τις διαφορετικές σχέσεις μεταξύ των λέξεων του ίδιου τύπου έτσι ώστε η κάθε λέξη να διαφέρει με σαφήνεια από την άλλη .
Η ποιητική γλώσσα δεν έχει ιδιάζοντα γλωσσικά γνωρίσματα αλλά η κεντρική έμφαση δίνεται στο μήνυμα χάρη του ίδιου του μηνύματος και όχι στους εσωτερικούς παράγοντες στους οποίους αναφέρεται το μήνυμα .
Έτσι στην σημερινή εποχή υπάρχει μεγάλο πρόβλημα στην γλωσσική και ποιητική έκφραση δολοφονώντας τις λέξεις έτσι ώστε να μην μας ενοχλούν με αποτέλεσμα πολύ φτωχό λεξιλόγιο που μερικές φορές μεταμορφώνεται σε τηλεγραφική εξυπηρέτηση της επικοινωνίας και σε κάθε περίπτωση ανεπαρκές για να πλέξεις με τις λέξεις ζωγραφιές , πίνακες ζωγραφικής , νοήματα και καινούργιους κόσμους .
Έτσι οι άνθρωποι κλείνονται μέσα στις σπηλιές τους χωρίς να επικοινωνούν χωρίς να μπορούν να γίνουν καλοί αναγνώστες χωρίς να αναπτύσσουν κριτική σκέψη , χωρίς να έχουν συλλογική συνείδηση και το σημαντικότερο όλων να εξαφανίζουν την δύναμη της γλωσσικής μας έκφρασης, είτε γλωσσικής είτε ποιητικής .
Θυμάμαι με νοσταλγία εκείνα τα κυριακάτικα μεσημέρια στο πατρικό μας σπίτι γύρω από το τραπέζι αγαπημένα πρόσωπα να τρώμε , να πίνουμε , να συζητάμε , να διαφωνούμε , να ακούμε μουσική , να τραγουδάμε , να το στήνουμε στον χώρο έτσι χωρίς πρόγραμμα έτσι γιατί είμαστε όλοι μαζί και επιβεβαιώναμε και σφυρηλατούσαμε τους συναισθηματικούς μας δεσμούς .
Τώρα πολύ ελάχιστοι , οι τελευταίοι των Μοικανών , συνεχίζουν την πορεία τους μέσα σε ένα κόσμο που όσο περνάει ο χρόνος δεν αναγνωρίζεται και είναι ξένος που η χαρά , το γέλιο και ο συναισθηματικός πλούτος ήταν ανεξάρτητος των προβλημάτων και τότε υπήρχανε πολλά