Η ποίηση και η ζωή είναι μια ενότητα αδιαχώριστη και ενιαία . Είναι δύσκολο να κατανοήσουν την ποίηση και τους ποιητές , είναι δύσκολο να κατανοήσουν το ποσό απουσιάζει η ποίηση από την ζωή μας , είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουν την αγάπη . Ο Πωλ Βερλέν έγραφε στο βιβλίο του για τους ποιητές «….για να είμαστε ήσυχοι θα πρέπει να τους ονομάσουμε ποιητές του απόλυτου …..απόλυτοι από την άποψη της φαντασίας , απόλυτοι στην έκφραση , απόλυτοι όπως οι αχτίδες των δοξασμένων αιώνων . Αλλά καταραμένοι . Σκεφτείτε το ..». Μας προτρέπει να δούμε το βιωματικό και δημιουργικό απόλυτο των ποιητών , το οποίο προσφέρει τον θρίαμβο και την συντριβή ταυτόχρονα . Για να τους κατανοήσουμε αυτούς τους ποιητές , θα πρέπει στο μυαλό μας να χτίσουμε τις δικές μας γέφυρες για να τους προσεγγίσουμε μέσα στην ρευστότητα του χρόνου αναθεωρώντας την συναισθηματική και ιδεολογική μας άμυνα, ανακαλώντας την πραγματικότητα τους , όλα αυτά που εμείς τα ονομάζουμε ανομολόγητα είναι η δική τους πραγματικότητα . Έτσι μια ημέρα ψυχρή και παγωμένη έτσι ξαφνικά φεύγει ο ποιητής για το αιώνιο ταξίδι του χρόνου αφήνοντας πίσω του μια απουσία και αν τυχαίνει ο ποιητής να είναι γυναίκα τότε η απουσία της μετατρέπεται σε πιο μεγάλη απομάκρυνση από τον Θεό , γιατί χάνουμε μία συνομιλήτρια Του . Έτσι το βράδυ κοντά στα μεσάνυκτα αν το βλέμμα σας χαθεί μέσα στα αστέρια του ουρανού θα τους δείτε όλους τους ποιητές εκεί στις σήραγγες του χρόνου να συνεχίζουν να αναζητούν το βάθος της ψυχής του ανθρώπου και να προσπαθούν να την οδηγήσουν στο φως. Αν εντείνετε την προσοχή σας θα ακούσετε να σας φωνάζουν , « Κανείς δεν θα χτίσει για εσένα το γεφύρι από το οποίο θα περάσεις το ρεύμα της ζωής , κανένας πάρα μόνο εσύ ο ίδιος . Μην πιστέψεις τους ημίθεους και τα γεφύρια τους οι οποίοι πρόθυμα θέλουν να σε περάσουν , αλλά θα σου ζητήσουν πληρωμή , τον εαυτό σου»