Ο ποιητής , εάν πιστεύετε ότι πεθαίνει τότε κάνετε ένα μεγάλο λάθος , κοιμάται κάτω από το φως των αστεριών και συνεχίζει να ζει παρέα με τα ποιήματα του , τα κείμενα του , στις καρδιές των ανθρώπων . Έτσι όταν θέλουμε να τον συναντήσουμε , να μιλήσουμε μαζί του , να ακούσουμε την άποψη του , τότε διαβάζουμε τα ποιήματα του , όταν θέλουμε να ανακαλύψουμε τον έρωτα , την αγάπη , τότε χανόμαστε στα κείμενα του , όταν θέλουμε να γεννηθούν νέα άστρα στο σύμπαν τότε κοντά στα μεσάνυχτα απαγγέλουμε ποιήματα του. Όταν η ποιήτρια κοιμάται κάτω από το φως των αστεριών τότε επιπρόσθετα συνειδητοποιούμε ότι απομακρυνθήκαμε από την αλήθεια , που την έχουμε ξεχάσει , ότι απομακρυνθήκαμε από τον Θεό , χάσαμε μια συνομιλήτρια του , μια ικέτιδα των ανθρώπων . Κοντά στα μεσάνυχτα στρέψτε το βλέμμα σας στον ουρανό και αφιερώστε της , χωρίς μεγάλα λόγια , χωρίς τυμπανοκρουσίες , χωρίς υπερβολές , έτσι απλά ένα ανθρώπινο δάκρυ , το δάκρυ σας , για την ποιήτρια που κοιμήθηκε κάτω από τα άστρα , για την ποιήτρια που δεν είναι λυπημένη και ίσως την ακούσετε να σας λέει , πάλι και σήμερα νύχτωσε την σωστή ώρα